Pukkelpop heeft op vrijdag opnieuw bewezen dat je voor de interessantste muziek niet noodzakelijk naar de Main Stage moet. Terwijl de grote podia het publiek bedienen met gevestigde namen, spelen zich in de tenten een reeks concerten af die veel meer zeggen over de richting waarin alternatieve muziek vandaag beweegt.
Eerste hoogtepunt van de dag was op naam van Wednesday, de Amerikaanse band rond Karly Hartzman. Hun muziek laveert tussen alt-country, shoegaze, grunge en noisy indierock. Die genres worden niet netjes naast elkaar geplaatst: melodieuze passages kunnen plots omslaan in een muur van gitaren.
Wednesday bewijst vooral waarom hun muziek live werkt. De nummers behouden hun melodische kern, maar krijgen genoeg ruimte om te ontsporen. Vooral publiekslieveling ‘Elderbery wine’ sprong er met zijn verschroeiende gitaarrifs en dito stem bovenuit
Daarna gaat het roer volledig om met Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Hun combinatie van elektronische muziek, art-pop en clubinvloeden blijft bijzonder effectief, vooral omdat er naast de beats altijd ruimte is voor humor en persoonlijkheid.
Interessant zijn ook de nieuwe nummers die vooruitblikken naar het aankomende werk. Daarin lijken iets toegankelijkere R&B-invloeden een grotere rol te spelen dan vroeger. Dat klinkt op papier misschien als een kleine koerswijziging, maar live voelen de nieuwe songs veelbelovend aan. De eigenzinnigheid is nog steeds aanwezig, alleen lijkt het duo zijn elektronische universum langzaam open te trekken richting een warmer en melodieuzer geluid.
Geese was een van de namen waar we vooraf het meest naar uitkeken. De New Yorkse band heeft de reputatie gekregen een van de spannendste nieuwe gitaarbands te zijn, en live wordt meteen duidelijk waarom.
Het geluid kan bij momenten wat rommelig en improviserend overkomen. Toch voelt dat eerder als een kwaliteit dan als een gebrek. De absurdistische teksten en theatrale energie van Geese zouden vreemd genoeg minder goed werken in een volledig afgelikte productie. Hun muziek mag schuren, botsen en af en toe uit de bocht vliegen.
Wel jammer dat de toetsen wat te zacht stonden in de mix. Net die laag had de nummers extra kleur en diepte kunnen geven. Toch blijft Geese een band die je liever iets te onvoorspelbaar dan te netjes hoort. Met een hoofdrol voor drummer Max Bassin en uiteraard frontman Cameron Winter, die met zijn lyrics en bindteksten de absurditeit van het leven vierde.
Een van de moeilijkste keuzes van de vrijdag komt rond half tien. Terwijl Turnstile de Main Stage overneemt, staan Earl Sweatshirt & MIKE in de Club. Voor wie Pukkelpop vooral gebruikt om interessante muziek te ontdekken, is de keuze snel gemaakt. De twee behoren tot de meest gerespecteerde figuren binnen de alternatieve hiphop en hun muziek is allesbehalve gemaakt voor een oppervlakkige festivalervaring.
De beats zijn sober en donker, de teksten introspectief en de sfeer bijna claustrofobisch. Het is geen set die probeert een gigantische massa te bespelen. Juist daardoor voelt de Club als de juiste plek. Vooral de virtuositeit van Earl Sweatshirt sprong hier bovenuit, moeiteloos freestylde hij en reeg hij de imposantste flows aan elkaar.
Later op de avond is het tijd voor Jane Remover, een van de meest intrigerende namen van deze editie. Hun muziek laat zich nauwelijks nog onder één genre vangen. Shoegaze, hyperpop, emo, noise en elektronische productie vloeien voortdurend in elkaar over. Het kan extreem digitaal klinken en tegelijk verrassend emotioneel aanvoelen.
Wat vooral opvalt, is hoe weinig behoefte Jane Remover heeft om de luisteraar houvast te geven. Structuren kunnen plots veranderen, gitaren worden vervormd tot bijna onherkenbare texturen en melodieën verdwijnen even snel als ze verschijnen. Beats van gabber tot drum and bass schroeiden door de lift, terwijl Jane Remover, als het waar, bezeten een overprikkelende woedeuitbarsting kreeg.
Afsluiten deden we met clubmuziek: Surusinghe bood in de Booth een veel avontuurlijkere clubervaring, terwijl Joy Orbison vanaf middernacht de nacht in trekt. Zijn combinatie van UK garage, bass en house past perfect bij een festival dat na de concerten niet wil stilvallen.
De eerste festivaldag draaide uiteindelijk minder om de grote namen dan om artiesten die hun eigen regels bepalen. Wednesday en Geese laten de gitaarmuziek opnieuw ontsporen, Charlotte Adigéry & Bolis Pupul zoeken nieuwe richtingen binnen hun elektronische universum, Earl Sweatshirt & MIKE houden hiphop bewust ongemakkelijk en Jane Remover duwt genregrenzen nog wat verder open.
Precies daarvoor komen we naar Pukkelpop.
