Op de slotdag van Pukkelpop stonden twee van de meest opvallende namen van de affiche opvallend ver van het klassieke festivalbombardement. Blood Orange en Tyler, The Creator delen weinig muzikaal, maar hun shows hadden onverwacht iets gemeen: waar je bij beide artiesten een overvloed aan ideeën en spektakel zou verwachten, viel vooral de soberheid op.
Dev Hynes kwam als Blood Orange met een reputatie die bijna groter is dan de muziek zelf. Zijn platen worden vaak omschreven als elegante mengvormen van R&B, art-pop, soul en indie, en ook live is de verwachting dat hij die verschillende werelden tegen elkaar uitspeelt.
Opvallend genoeg gebeurt dat in Kiewit veel minder dan verwacht. Blood Orange maakt opvallend rechtlijnige muziek. Veel nummers steunen op repetitie: korte tekstregels en melodische motieven keren steeds opnieuw terug, eerder als een mantra dan als een klassieke popsong. Ook de vertrouwde structuur van strofe-refrein-strofe is niet noodzakelijk aanwezig. Hynes laat songs eerder rond één idee draaien en bouwt daar geleidelijk sfeer en intensiteit rond. Daardoor kan een nummer lang hetzelfde lijken te doen, terwijl kleine veranderingen in arrangement en dynamiek het toch in beweging houden.
Dat repetitieve karakter werkt verrassend goed op een festival. Waar een meer traditionele songwriter voortdurend nieuwe informatie zou aanreiken, vertrouwt Blood Orange op groove en herhaling. Het publiek krijgt geen eindeloze reeks hooks voorgeschoteld, maar wordt uitgenodigd om in een bepaald gevoel te blijven hangen. Het is misschien minder avontuurlijk dan de reputatie van Blood Orange doet vermoeden, maar juist die eenvoud geeft de set een zekere elegantie.
Een sobere Tyler, The Creator
Als er één artiest op de affiche was van wie je een spektakelshow verwachtte, was het Tyler, The Creator. Zijn eerdere tournees stonden bekend om uitgebreide decors, theatrale kostuums, visuele concepten en een bijna filmische aanpak. Op Pukkelpop is dat opvallend minder aanwezig.
De productie oogt ongewoon sober voor Tyler. Geen gigantische decorconstructies zoals bij eerdere shows en ook het vuurwerk blijft achterwege. Dat laatste was bovendien niet simpelweg een artistieke keuze: de voorziene vuurwerkshow mocht uiteindelijk niet doorgaan wegens voorschriften van de overheid. Daardoor ligt de nadruk veel sterker op Tyler zelf.
En dat blijkt eigenlijk geen slechte zaak. Zonder een gigantisch decor om de aandacht op te eisen, komt zijn podiumprésence des te sterker naar voren. Hij beweegt voortdurend tussen arrogantie (‘Boeh Belgium’), humor en zelfspot, terwijl zijn discografie genoeg verschillende registers bevat om de set niet afhankelijk te maken van één visueel concept.
De nummers uit IGOR krijgen bijvoorbeeld een heel andere lading wanneer ze niet worden omringd door een overdaad aan productie. Ook de meer recente songs kunnen daardoor gewoon als songs overeind blijven.
Toch blijft er iets knagen. Bij een artiest die zijn liveshows zo sterk rond een totaalconcept heeft gebouwd, voelt een soberdere festivalversie onvermijdelijk als een gedeeltelijke uitvoering van wat mogelijk was. Het ontbreken van het vuurwerk is begrijpelijk, maar samen met het beperkte decor maakt het de show visueel minder memorabel dan Tyler in het verleden heeft bewezen te kunnen.
Minder spektakel, meer muziek
De zondag eindigt daardoor enigszins onverwacht. Blood Orange, die je vooraf als de meer avontuurlijke en arty keuze zou inschatten, blijkt muzikaal opvallend repetitief en rechtlijnig. Tyler, The Creator, die normaal uitpakt met een overdaad aan theatrale elementen, kiest noodgedwongen voor een veel soberder podiumbeeld. Misschien is dat uiteindelijk de interessantste vaststelling van de slotdag: twee artiesten die bekendstaan om hun uitgesproken universum tonen hoe weinig er soms nodig is om een publiek mee te krijgen. De ene vertrouwt op herhaling en groove, de andere op persoonlijkheid en repertoire. Niet de meest spectaculaire afsluiter van Pukkelpop, maar des te meer bewijs dat schoonheid in eenvoud kan liggen.
Blood Orange – Jan Van den Bulck
