Op een regenachtige maandagavond in december stroomde de AB vol om flink dooreengeschud te worden, mentaal en fysiek. Er stond een hopeloos uitverkocht – voor mij in de rij probeerden twee wanhopige mensen alsnog binnen te geraken, zonder succes – avondje punk uit het Verenigd Koninkrijk op het programma. Enola Gay uit Ierland en Lambrini Girls uit Groot-Britannië (“are you sure?”). Foto’s door Jolien Wilke
Eerst even een korte geschiedenisles om het geheugen op te frissen. Enola Gay is een nummer van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Die haalden op hun beurt de mosterd van de bommenwerper die op 6 augustus 1945 de eerste atoombom, ‘Little Boy’ op Hiroshima wierp. Vrolijke Fransen zijn het dus niet meteen, het viertal uit Belfast. Ze worden reeds gelauwerd door Iggy Pop en Jenny Beth. Hier gaan we ongetwijfeld nog van horen.
Ze brachten in de AB een bijna niet te definiëren mix van post-punk, noise, nu-metal, rap, dreunende beats en meer. Het was tevens hun eerste show in Brussel. De stevige bassen en elektronica dreunden onvergeeflijk door onze borstkas en de opzwepend schurende gitaar werd voorzien van de raps en zang van Fionn Reilly met zijn heerlijk Iers accent.
Lambrini Girls is de band rond Phoebe Lunny en Selin Macieira-Boşgelmez, live bijgestaan door een drummer, meestal is dat Misha Phillips. In de Ancienne Belgique betraden ze zonder veel bombarie en met gedimde lichten het podium. Zangeres en frontvrouw Phoebe Lunny schopte meteen wat leven in de keet door de makkelijk te beantwoorden vraag “Belgium did you come here to see a fucking punk show?” te stellen. Toen staken ze van wal met het knauwende ‘Bad apple’. Meteen werd het publiek ook gevraagd om in het midden te splitsen als de Rode Zee.
Het is een wonder dat Lunny niet vaker haar stem kwijtspeelt, aangezien ze als een wildevrouw tekeer gaat op het podium. Er vielen ook heel wat oneliners te rapen, want na het publiek even toegesproken te hebben in het Frans verklaarde ze “We came here to do two things: speak French and start moshpits, and I’ve just ran out of French”. Wat Phoebe vroeg, werd gauw werkelijkheid. De ene pit volgde de andere op. Tijdens ‘Mr. Lovebomb’ klauterde ze op de buitenkant van het balkon met de hulp van het publiek om zich er dan terug van te storten in de handen van de AB.
Het mag voor niemand in de zaal die al eens goed naar de tekst luisterde een verrassing zijn dat de show doorspekt was van politieke boodschappen. Op ‘God’s country’ tackelen ze hun eigen Groot-Brittanië, en op “Craig David’ verwensen ze telkens de premier of regering van het land waar ze spelen. Daarnaast spreken ze zich ook uit voor trans rechten, en een vrij Palestina. Daarnaast willen ze ook telkens dat hun shows een veilige plaats zijn voor iedereen die op een of andere manier afwijkt van de norm.
Het laatste nummer van de reguliere set en het bisnummer waren twee uitschieters van de 1-uur-lange set vol snedige punk, politieke uitspraken, en (georkestreerde) moshpits. ‘Cuntology 101’ was niet alleen erg meezingbaar, maar had een extra laag door de dansbare electro die eronder zit (beluister trouwens zeker ook eens de Peaches remix). Bisnummer ‘Big dick energy’ zorgde met een sitdown en een laatste grote moshpit in de AB voor de apotheose van een zweterig avondje tegen de schenen schoppen van het establishment.
