Zondag 28 juni, beter bekend als dag twee van Live is Live: nog steeds een uiterst warme dag, maar gelukkig al een pak afgekoeld in vergelijking met de vorige dagen. Een briesje hier en daar, en we zijn vertrokken. Om twaalf uur gingen de deuren van het festival open, maar een uurtje later begon het feest pas echt.
Das Pop mag opwarmen
Bent Van Looy betrad het podium en kondigde de eerste artiest aan. Best lollig, want die eerste artiest was z’n eigen band: Das Pop. Ondanks de eerste act van de dag, was er al wat volk komen opdagen. De frontstage raakte niet vol, ook al riep Van Looy het publiek op om naar voren te komen. Een beetje verlegenheid aan het begin van de dag kan geen kwaad.
Aan feestmateriaal en enthousiasme geen gebrek, ondanks de warmte. De band begon meteen met ‘Can’t Get Enough of Your Love’ en zette meteen de toon.
Het publiek moest nog even opwarmen, maar stilletjes aan kwamen menig dansbeentjes los. Can’t blame them: Bent Van Looy is een geboren frontman, en zal je hoe dan ook in beweging brengen door z’n aanstekelijk enthousiasme en plezier in performen.
Wanneer de set in een klein dipje zat, bracht hitje ‘The Game’ het publiek weer op gang. Vooral het einde van het nummer was er boenk op. Alles brak open: gitaarsolo’s, energieke drumpartijen. Das Pop speelt met plezier, en dat zie je. Conclusie? Live is Live had een mooie opener in de vorm van Das Pop.
De zondagse line-up van Live is Live heeft een paar slecht-nieuws-berichtjes moeten incasseren. Eerst werd Lykke Li van de line-up gehaald, en iets later kon ook Anna von Hausswolff niet meer aanwezig zijn op het feest.
Het is daarom ook geen makkelijke job: een artieste als Anna von Hausswolff vervangen. Maar, Beth Orton hing er aan. De artieste begon haar set met nummers zoals Friday Night, maar kon het publiek niet volledig bekoren. Het applaus was matig, de interactie bijna niet aanwezig.
Benjamin Clementine is een groot talent
We vergeten het dipje in de line-up al razendsnel, want wanneer Benjamin Clementine het met prachtige witte doeken gedecoreerde podium betreedt, zijn we volledig betoverd.
We kunnen zelfs tijdens de eerste minuten al concluderen: Benjamin Clementine is de ontdekking van de dag. Hij begeleidt zichzelf op piano en zingt alsof het absoluut nul energie kost. Emotioneel geladen nummers, over onder andere de dakloosheid die hij heeft ervaren, komen binnen.
Na ‘Condolence’ volgt er een applaus dat Benjamin duidelijk emotioneerde. Op dat moment was het ook voor ons duidelijk: Benjamin Clementine is een groot talent.
Stilletjes aan doet de artiest aan meer crowd interaction, en ook dat brengt zijn set naar een (nog) hoger niveau. Zoals hij zelf zong: “London, London, London is calling you” – maar Benjamin Clementine, jij mag óns bellen. Wanneer kom je terug?
Dansen met Eefje de Visser
Even later was het tijd voor Eefje de Visser. Oorspronkelijk niet op de affiche, maar de zangeres bewees dat dit een dikke fout was. De set zat strak, de backingvocals waren prachtig en de dansbaarheid was exact wat we nodig hadden na een emotioneel geladen set.
De Visser speelde meteen als tweede nummer haar hit ‘De parade’, wat voor ambiance zorgde. Maar het feest is pas echt van start gegaan toen ‘Drijfzand’ de revue passeerde. Dromerige choreografieën, dansbare synths en een publiek dat zin heeft om te dansen. Met andere woorden: een geslaagde performance.
We love Johnny Marr
De dag verloopt razendsnel, want plots, wanneer de brandende zon nog steeds aanwezig is, was het al tijd voor Johnny Marr. “Anyone got any requests?”, vroeg hij nog beleefd, maar hij doet wat iedereen stiekem verlangt en speelt meteen een nummer van The Smiths. Er wordt luidkeels meegezongen en er hangt een melancholische sfeer over Live is Live.
Ook het eigen werk van Johnny -Fucking- Marr slaat aan. Nummers zoals ‘Easy money’ brengen het publiek in beweging. Iedereen wordt pas echt wild wanneer de artiest ‘The Passenger’ inzet.
Marr sluit af met ‘There is a light that never goes out’, en beter kon niet. Johnny Marr zette een sterke set neer: we love!
Dan was het tijd voor dé man van de avond. The one and only.
A classic Cave-Ellis thing
Vijf minuutjes vroeger kwamen The Bad Seeds op en voordat je het goed en wel kon beseffen, was hij daar: Nick Cave. ‘Get ready for love’ begon en vanaf de eerste noot was iedereen enthousiast en zat de sfeer er meer dan goed in.
Wanneer Warren Ellis zijn statief al omver duwt bij nummer één, weet je dat het een goede avond wordt. Verder duurt het ook slechts enkele seconden vooraleer meneer Cave zich stort in het publiek. It’s a classic Cave-Ellis thing, isn’t it?
De setlist was een pareltje en zowel ouder werk, lees: ‘Train long suffering’, ‘From her to eternity’, ‘The mercy seat’, als nieuwer werk kwamen aan bod. Voor ieder wat wils, dus. Nick Cave was duidelijk content om in Antwerpen te zijn. Hij herhaalt de boodschap meermaals. “We’re fucking big in Antwerp. “It’s a love thing”
Wanneer de zon te lang blijft schijnen naar de heer zijn goesting, roept hij ook op om collectief de zon te laten zakken. Zijn gebeden worden gehoord, want niet zo veel later wordt het donkerder en zit de sfeer er nog meer in. Vooral bij ‘Joy’ was er een prachtige stilte. Het was muisstil in Linkeroever. Als je met een hoestje zat, had iedereen je vast gehoord. Dit toonde meteen wat voor een macht Nick Cave had over het publiek. Iedereen was in een trance, en ja hoor, we geven het toe: óók geëmotioneerd. Wat wil je dan ook wanneer even later ‘Bright horses’ aan bod komt? Probeer het maar eens droog te houden.
Toen was het tijd voor actie: wanneer ‘Red right hand’ wordt ingezet, werd iedereen razend enthousiast. Zó enthousiast zelfs, dat het publiek maar niet van ophouden weet. De oplossing? Nog een rondje.
De sfeer zat er duidelijk in, op zowel emotioneel als melancholisch als op enthousiast vlak. Dat je al deze aspecten kan verwerken in één set, vinden wij bewonderenswaardig. Een set van tweeënhalf uur die niet verveelt: dàt zijn Nick Cave & The Bad Seeds.
Na een kort spelletje verstoppertje (lees: de encore), eindigde de met precisie uitgekozen setlist met – hoe kan het ook anders – ‘Into my arms’. Nick Cave alleen aan de piano, meer moest het niet zijn. Het gevoel van verbondenheid heerste over Live is Live. Dames en heren, zó sluit je een festival af. Nick Cave, jij bent een god.
