Kort gedraaid: Coilguns, Michael Kiwanuka en Drea besproken

Niet elk album krijgt een uitgebreide recensie, maar sommige releases verdienen toch een plek op onze pagina’s. In dit overzicht verzamelen we een reeks albums die onze aandacht trokken, van gevestigde namen tot veelbelovende nieuwkomers. Kort, bondig en to the point.

Coilguns – Everything We Love, We Destroy

Het Zwitserse Coilguns staat altijd aan. Deze DIY-punkers brengen nu hun zesde langspeler uit, maar hebben ook een karrevracht aan singles, split-albums en live-opnames op hun naam. Met de jaren heeft de band een behoorlijk eigen geluid ontwikkeld waarin punk, hardcore, noise en melodie dringen om een plekje. Ook ‘Everything We Love, We Destroy’, is weer recht uit het hart en in your face. Ja, dit is zo’n band. Activistisch, kritisch, maar realistisch. Met een mening die verpakt is in tien songs. Hard en urgent. Maar door het juiste gebruik van piano en akoestische momenten kent deze plaat ook een melancholische inslag.

Er gebeurt veel in een Coilguns-track. Het vliegt met twee wielen door de bocht, zonder de controle echt te verliezen, omdat niet alles vol gas gaat en moet. Het titelnummer verwijst naar het falen van het Parijse klimaatakkoord uit 2016. Nu, tien jaar later, draagt de band het definitief ten grave. ‘Platform Decay’ is een love-song voor ethische hackers en andersoortige digitale piraterij door programmeurs met het hart op de juiste plaats. Gek genoeg hangt er een soort serene rust in deze opname. Die wordt direct hierna weer weggevaagd door het vette ‘Punisher Disclaimer’ en het emotionele ‘Days Before The War’. Afsluiter ‘Perfect Fit Content’ is direct het langste nummer van de plaat en laat je achter met een beetje unheimisch gevoel. Want iedereen weet wel dat het niet goed gaat met de wereld. Alleen Coilguns benoemt het ook. De waarheid is hard. We moeten iets doen. Te beginnen met deze band live te zien, want on stage is het nog vetter dan op deze zeer krachtige release. (Gijs)

Michael Kiwanuka – FUDGE

Slechts twee luttele jaren geleden schonk Michael Kiwanuka ons met ‘Small Changes’ op de valreep van 2024 een prachtig album om te overwinteren. In 2026 doet hij dat kunstje moeiteloos over met ‘FUDGE’, een album als een gloeiende stoof, handig nu de open haard stilaan uit den boze is. De muziek meandert meer dan voorheen, het doet bij wijlen zelfs denken aan jambands als Grateful Dead, waarbij een simpele akkoordenprogressie wordt neergelegd over zes à zeven minuten (check zeker ‘Just another moment’ en ‘Love in my heart’).

Kiwanuka’s heerlijke stem, de zijdezachte instrumentatie en het muzikaal vakmanschap doen de rest. Na de opnames van ‘FUDGE’ hadden we Kiwanuka zomaar kunnen verliezen: een venijnige beroerte bracht hem vlakbij de dood deze zomer, een lang herstel wacht. We wensen hem elke keer het allerbeste wanneer we opnieuw op ‘repeat’ drukken. (Zeno)


Drea – Sucker for Love and Heartbreak EP

Drea is de artiestennaam van Andrea Ådland uit Bergen, Noorwegen. Op haar nieuwe EP ‘Sucker for Love and Heartbreak’ laat ze opnieuw horen waar haar kracht ligt: eerlijke, kwetsbare songs die nergens schuilgaan achter grote gebaren of overdadige productie.

Opener ‘No Tomorrow’ maakt meteen duidelijk wat je mag verwachten. Dit nummer werd geschreven met Boy Pablo en Hans Olav Settem en draait om de subtiele signalen die verraden dat twee mensen langzaam uit elkaar groeien. Drea verpakt die thematiek in een kwetsbaar en introspectief nummer dat balanceert tussen indiepop en singer-songwriter. De aanpak is intiem, de emoties voelbaar.

Ook ‘How to Heal a Broken Heart’ is een pareltje. Het nummer klinkt lo-fi en ongepolijst, alsof het op een zolderkamer werd opgenomen. Die schijnbare eenvoud werkt volledig in het voordeel van het lied. De authenticiteit en emotionele geloofwaardigheid spatten ervan af. Vooral de pijnlijke eerlijkheid waarmee Drea schrijft en zingt, maakt indruk.

Waar veel jonge indie-artiesten vooral inzetten op sfeer of uitgekiende productie, focust Drea vooral op eerlijke teksten over mentale gezondheid, onzekerheid en zelfbeeld. Daardoor zijn vergelijkingen met artiesten als Phoebe Bridgers en Fiona Apple niet zo vreemd. Net als zij slaagt Drea erin persoonlijke gevoelens om te zetten in nummers die ook voor de luisteraar geloofwaardig en herkenbaar aanvoelen. (André)

Scroll naar boven